Vieri Santiago

Remilly-les Pothées - Signy -l'Abbaye

written by Mart van de Leur on 12 October 2010

Mijn slaapzak was vochtig geworden door de dauw. Over het zadel hangen en met de zon was die zo weer droog. Ziet er niet uit, maar je moet wat. In het eerste dorpje op de route (Servion) gelukkig wat brood kunnen kopen en een kop koffie, een pilsje en een sandwich.. Omdat er verder niets te koop was, in het café wat kaas gekocht voor onderweg. Men vond dit wel wat vreemd, maar het lukte toch. Vervolgens door de landerijen en o.a. langs het gehuchtje (drie huizen) Faluel naar Signy –l’Abbaye. Na al die bossen weer eens wat anders zo tussen de akkers en de landerijen. In Signy wat gegeten op een klein terrasje in een zijstraatje, Vieri aan een hek bij een voordeur van een huisje. In het stadje was een stopplaats voor een Porsche-club die kennelijk op tour was. Prachtig om zo langs die mensen op de terrassen te wandelen en die gezichten te zien en daarbij te bedenken, wat zij denken als ze mij zo zien lopen, ondertussen fluit ik een deuntje. Goede route, redelijk brede paden door de landerijen, wel veel stijgen en dalen en op sommige plekken de pad erg nat en glad.. Groot gedeelte door het bos van Signy l’Abbaye gelopen, prachtig bos, met mooie wegen erdoor. Nog steeds goed weer, geen regen ondanks de voorspellingen. Onderweg mijn route boekje verloren, ik moest ongeveer 2 km terug lopen, fiks de berg op. Ja, dit overkomt je natuurlijk allemaal, maar we hebben tijd zat dus geen probleem. Ik moest nodig wat geld pinnen bij een bank. Vergeet het maar. Men moet hier gemiddeld zo’n 35 à 40 km rijden om een pin automaat te vinden. Zelfs wanneer er een bank is een dorpje heeft die geen pin automaat. Onderweg liet ik Vieri in een enorm grote wei wat rusten en grazen, ik dacht wanneer ik de opening ga zitten dan laat hem maar doen, hij zal wel in de wei willen blijven om te eten. Gaat hij helemaal naar het eind van de wei dan ga ik hem wel halen. Geen goed idee bleek later. Ik viel natuurlijk lekker in her gras tegen een paal zittend in slaap en werd wakker omdat ik een paard op het asfalt hoorde lopen. Bleek dit Vieri te zijn die aan de terugweg begonnen was. Snel omhoog en quasi onverschillig achter hem aan, zo snel mogelijk wandelend, net niet hardlopend hem ingehaald en kunnen pakken. Je moet wat geluk hebben bij deze dingen. Vooraf had ik op internet een adres gevonden van een menner die ook Freibergers (zwitsers paardenras) fokt. Bij mijn route indeling die ik maak om enig idee te hebben waar ik ongeveer overnacht zou deze locatie goed uit moeten komen en dat was ook zo. Hij heeft ook een kleine pensionstal/manege. Hen opgezocht. Vieri kon daar op stal en ik weer in het stro bij de paarden. Aardige lui, zij moesten die avond wel weg, mij werd even de weg gewezen zodat ik mijn gang kon gaan. Ik kreeg een paar flesjes bier en wat te eten. Even goed kennis gemaakt met de loslopende waakhond, om te voorkomen dat hij me ’s-nachts verkeerd zou interpreteren. Gewoon wat mee laten eten en klaar was kees.

http://picasaweb.google.com/106997302901056601402/LaGuinguetteMarlemont#

next previous